Inspiratie

Oud worden

Afgelopen zaterdag hoorde ik voor het eerst van Octavie Wolters, omdat haar boek Het lied van de spreeuw op de shortlist kwam van de Jan Wolkers Prijs 2022. Ik bezocht haar website en las daar de volgende overdenking over oud worden, naar aanleiding van haar verhuizing.

“Ergens in de afgelopen jaren, vanaf mijn veertigste denk ik, manifesteerde zich een zin in me die telkens terug blijft komen. Het is een lichtpaniekerige gedachte die op een willekeurige plaats, op een willekeurige tijd, in de auto, op feestjes, door mijn hoofd kan schieten:

Maar ik weet helemaal niet hoe dat moet, oud worden.

Ik verbaas me erover dat de gedachte aan de ouderdom zich zo plotseling en vooral, zo buiten enige bewustheid erover, aan me heeft opgedrongen. Ik ben er nooit mee bezig geweest, met mijn leeftijd, maar goed, dat is misschien dan ook wel de crux. Als ik er wel mee bezig was geweest dan had ik me nu wellicht niet zo overvallen gevoeld.

Soms gaat de gedachte gepaard met een verontwaardigde bijgedachte: waarom heeft nooit iemand iets gezegd? Waarom heeft nooit iemand me gewaarschuwd? En dan realiseer ik me dat heel veel mensen iets hebben gezegd, maar dat ik daar nooit naar luisterde.

[…]

Misschien zit ik nog in een tussenfase maar voor mij gaat het verlies van de jeugd op dit moment vooral over hoe keuzemogelijkheden inkrimpen, een brede stroom die naarmate de jaren verstrijken door een nauwe trechterhals moet. De keuzes die ik in de eerste helft van mijn leven heb gemaakt zijn niet meer omkeerbaar. Natuurlijk kan ik nog vanalles aanpakken, een nieuwe studie doen, een ander carrièrepad kiezen, als ik zou willen zou ik zes honden kunnen nemen, een hippiegemeenschap beginnen op Ibiza, op de juridische afdeling van de gemeente kunnen gaan werken. Er zijn mensen die op hun negentigste nog volledig het roer omgooiden, alles kan, maar laten we eerlijk zijn, de grootste levenslijnen zijn wel uitgestippeld en ik zal in de tweede helft voor een aanzienlijk deel moeten voortborduren op de beslissingen die ik voorheen heb genomen.”

(Weet jij hoe dat moet, oud worden?)

In welk opzicht bepaalt jouw levensloop tot nu toe wat je nog kunt in de toekomst? 

Een gedachte over “Oud worden”

  1. Tuurlijk weet ik dat. Het is zoiets als ademen. Je doet het maar als je vraagt hoe het moet val je stil.
    Het gaat voor mij om een bewuste verschuiving van je aandacht van de buitenwereld naar de binnenkant. En dan is alles wat je eerder hebt gedaan tegelijkertijd waardevol en waardeloos

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.